Igranje klasičnih predstava na poseban dadovski način podjednako je postao znak raspoznavanja koliko i premijerna izvođenja do tada nepoznatih pisaca od strane mladih glumaca.
Mladi glumci dolazili su kao deca a odlazili u svoje velike karijere pa je manji je posao nabrojati poznate bardove jugoslovenskog i srpskog glumišta koji nisu imali svoje početke u DADOVU nego setiti se duge liste svih koji jesu.
Kratak osvrt morao bi da pomene Miloša Žutića, Svetlane Cece Bojković, Predraga Ejdusa, Jelisavete Seke Sablić, Feđe Stojanovića, Mirjane Karanović, Dare Džokić, Marka Živića, Miloša Samolova, Srđana Karanovića, Nenada Stojmenovića, Gorana Jevtića do glumaca najmlađih generacija Tamare Dragičević, Ivana Zekića, Miloša Bikovića i Brankice Sebastijanović, ali i mnoge druge kojima je DADOV ostao deo života ali ne i početak karijere. Pionirska uloga oslikava se i u tadašnjoj Beogradskoj reviji amaterskih malih scena (BRAMS), festivalu – preteči velikog BITEF-a, potekle iz inicijative samih dadovaca.
